เหลือเวลาอีกไม่นานแล้วสินะ
ที่เราต้องเผชิญกับโลกภายนอก
เราต้องโตเป็นผู้ใหญ่
ชื่ออันไพเราะ: นางสาวกาญจนา ภูผาสุข"มนุษย์ทุกคนล้วนมีความฝัน แต่หลายคนผ่านมาครึ่งชีวิตก็ไม่อาจทำฝันให้เป็นจริง อุปสรรคของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ของบางคนคือความกลัว ของอีกบ้างคนคือความท้อแท้ ความเศร้าหมอง ความเบื่อหน่าย เหล่านี้คือเชื้อโรคแห่งอารมณ์ที่ก่อให้เกิดอนุมูลอิสระในหัวใจ บางคนกวาดขยะเข้าไปซ่อนใต้พรม หลับตาลืมมันเสีย แต่ทุกครั้งที่ลืมตา ปัญหาก็รออยู่ตรงหน้าเราเช่นเดิม นานวันเข้าขยะที่เก็บสะสมไว้ก็เน่าเหม็น เพราะชีวิตยังมีความหมาย และเพราะใจของคนเราก็เช่นเดียวกับเครื่องยนต์ ต้องทำความสะอาดเปลี่ยนน้ำมันเครื่องสม่ำเสมอ"
ความรู้สึกที่มีต่อการเรียนวิชานี้ก็แบบว่าเหมือนเรากลับไปเรียนมัธยมเลยด้วยความรู้สึกที่ว่าคือต้องแต่งกายถูกระเรียบตามกฎระเบียบของมหาวิทยาลัยแต่ก็ทำให้เราดูดีมีสง่ามากขึ้น การเข้าแถวขึ้นชั้นเรียนก็ต้องเรียงตามรหัสนักศึกษา ครั้งแรกของการเรียนรู้สึกว่าจะวุ่นวายมากๆเลย แต่พอนานๆไปแต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็เริ่มเข้าที่เป็นระเบียบมากขึ้นทำให้กิจกรรมการเรียนการสอนเริ่มเร็วมากขึ้น และที่สำคัญได้กลับบ้านเร็วขึ้นด้วย